Bir dönem “kendini geliştirmek” bir arayıştı. Şimdi ise bir sektör. Üstelik oldukça kârlı bir sektör.
Bugün ekranlara, sosyal medyaya, salonlara bakın… Her köşede bir “hoca”, her cümlede bir “farkındalık”, her videoda bir “uyanış” anlatısı.
Ama garip olan şu: Anlatanların çoğu, anlattığını yaşamıyor. Dilinde Allah, cebinde fiyat listesi. İnsana hizmet ettiğini söyleyenlerin ilk cümlesi çoğu zaman şu oluyor: “Bu sana biraz tuzlu gelebilir…”
Soruyorum: Hakikat ne zamandan beri paket program oldu? İçsel huzur ne zaman taksitlendirildi?
Artık öyle bir noktadayız ki… On insanın dokuzu, üç saatlik eğitimle ya “astrolog” ya “şifacı”. Bilgi yok, emek yok, derinlik yok. Ama unvan çok. Özgüven sınırsız.
Bir de işin başka bir tarafı var. Aynı yüzler, aynı isimler, aynı yayınlar… YouTube’da, ekranlarda adeta bir tekel kurulmuş durumda. Sürekli birbirlerini ağırlayan, birbirlerini parlatan bir döngü. Yeni bir ses çıkmaya çalışsa ya görmezden geliniyor ya da sistemin dışına itiliyor.
Ve halk… Gerçekten arayan, gerçekten çıkış yolu bulmak isteyen insanlar… Onlar da çareyi bu hazır paketlerde arıyor. Çünkü umut satılıyor. Çok ustaca, çok profesyonel bir şekilde.
Kamplar düzenleniyor… “Şifa”, “uyanış”, “arınma” adı altında. Ama fiyatlar 50-60 bin.
Şimdi açık konuşalım: Şifa bu kadar pahalıysa, bu işte bir terslik yok mu? Gerçekten derdi insan olan biri, kapıyı bu kadar yüksekten açar mı? Yoksa mesele şifa değil de, sistem kurmak mı?
Bugün geldiğimiz noktada acı bir gerçek var:
Kendini geliştirememiş insanlar, başkalarına gelişim satıyor.
Ve daha acısı… İnsanlar bunu sorgulamıyor.
Körler sağırlar birbirini ağırlıyor.
Alkış var, sorgu yok. Takip var, düşünce yok.
Ama unutulan bir şey var:
Hakikat, kalabalık sevmez.
Ve gerçek olan, reklama ihtiyaç duymaz.
Belki de artık sormamız gereken soru şu:
Biz gerçekten gelişmek mi istiyoruz, yoksa iyi hissettiren sözlere bağımlı mı olduk?
Çünkü biri zor, diğeri çok kolay.
Ve kolay olan her şey gibi… Bu da pahalıya patlıyor.
