Yeni Dünya Düzeni Dosyaları – IX

Tarihte ilk kez insanlık, kendisi hakkında bu kadar soğuk bir dille konuşuyor.
Artık “iyi–kötü”, “haklı–haksız”, “adalet–zulüm” tartışmaları yapılmıyor. Yerine şu sorular geçti:

Verimli mi?
Uyumlu mu?
Yavaş mı?
Masraflı mı?

Bu sorular masum görünüyor. Ama hepsi aynı yere çıkıyor:
Herkes gerekli mi?

Yeni dünya düzeni bu soruyu yüksek sesle sormuyor. Çünkü yüksek ses tepki doğurur. Bunun yerine fısıldıyor. Akademik raporlarla, gelecek projeksiyonlarıyla, “sürdürülebilirlik” başlığı altında…

Ama sonuç değişmiyor:
Bazı insanlar, bazı hayatlar, bazı varoluş biçimleri taşınmak istenmiyor.

Modern çağ insanı değersizleştirmez. Bu çok kaba olur.
Onun yerine önemsizleştirir.

Kur’an’da Firavun anlatısı bu yüzden yalnızca tarihsel bir hikâye değildir. Firavun’un en büyük suçu sadece zulüm değildir; insanı sınıflandırmasıdır:

“Firavun yeryüzünde büyüklendi ve halkını gruplara ayırdı.”
(Kasas Suresi, 4)

Gruplara ayırmak, karar vermektir.
Kim yaşayacak, kim yönetilecek, kim gözden çıkarılacak…

Bugün bu ayrım kılıçla yapılmıyor.
Veriyle yapılıyor.

İnsanlar artık “değerli” ve “değersiz” diye ayrılmıyor.
“Katkı sağlayan” ve “yük olan” diye ayrılıyor.

Bu dil çok tehlikelidir. Çünkü yük kavramı, vicdanı susturur. Yük taşınmaz. Yük atılır.

Yeni dünya düzeninde insanın değeri; ahlâkıyla, niyetiyle, merhametiyle ölçülmüyor.
Fonksiyonuyla ölçülüyor. Ne üretiyor? Ne tüketiyor? Ne kadar hızlanıyor?

Bu yüzden bazı insanlar sistem için sorun hâline geliyor:
– Yaşlılar (yavaşlar)
– Yoksullar (tüketemezler)
– İnançlılar (itaat etmeyebilirler)
– Derin düşünenler (hesap bozarlar)

Kimse onlara “fazlalıksın” demiyor.
Ama onlara göre bir gelecek de tasarlanmıyor.

Kur’an insanın konumunu çok net bir şekilde tanımlar:

“Andolsun, biz Âdemoğlunu üstün kıldık.”
(İsrâ Suresi, 70)

Bu üstünlük güçten gelmez.
Sayıdan gelmez.
Fayda hesabından hiç gelmez.

Bu üstünlük, emanet taşıma sorumluluğundan gelir. İnsan hata yapar ama hesap verebilir. Yanılır ama tövbe edebilir. Zulmeder ama yüzleşebilir.

Yeni düzen bu özellikleri sevmez.
Çünkü emanet yük demektir.
Sorumluluk yavaşlatır.
Vicdan verimliliği düşürür.

Bu yüzden insan adım adım sadeleştirilir.
Önce düşünmesi yönlendirilir.
Sonra duyguları regüle edilir.
Sonra inancı “özel alan”a hapsedilir.

En sonunda da şu soru sessizce sorulur:
Buna gerçekten ihtiyacımız var mı?

İnsanın gereksizleşmesi bir anda olmaz.
Önce alternatifi üretilir.

Daha hızlı karar veren sistemler.
Daha az hata yapan algoritmalar.
Daha “tarafsız” mekanizmalar.

Ve bir gün fark edilmeden şu noktaya gelinir:
İnsan, kararın öznesi değil; nesnesi olur.

Kur’an bu kör teslimiyet hâlini çok sert bir ifadeyle tanımlar:

“Onlar hayvanlar gibidir, hatta daha da şaşkındırlar.”
(A’râf Suresi, 179)

Bu bir hakaret değil, bir uyarıdır. Akıl, vicdan ve sorumluluk devre dışı kaldığında insan yalnızca yaşayan bir organizmaya indirgenir.

Yeni dünya düzeni insanı öldürmez.
Ama onu anlamsızlaştırır.

Ve anlamını kaybeden bir insanın yaşaması ile yaşamaması arasında, sistem açısından büyük bir fark kalmaz.

Belki de bu yüzden asıl soru artık şudur:
Yeni dünya düzeni kimleri koruyor değil…
Kimleri gözden çıkarıyor?