Yeni Dünya Düzeni Dosyaları – VII

Yeni dünya düzeni tartışmalarının çoğu hep aynı yerde tıkanır: Güç kimde, kim kazanıyor, kim kaybediyor? Oysa asıl soru bunların ötesindedir. Çünkü tarihte ilk kez insan, insan olarak kalıp kalamayacağını tartışmak zorunda bırakılıyor.

Bugün insan özgür mü?
Evet, seçenekleri var.
Ama bu seçeneklerin çerçevesi başkaları tarafından çizilmiş durumda.

Kur’an insanın bu yanılgısını çok net bir dille tarif eder:

“Onlar hür olduklarını sanırlar.”
(Bu anlam Kur’an’ın genel üslubundan; Bakara 170, A’râf 179 bağlamı)

İnsan artık zincirle bağlanmıyor. Daha sofistike bir yöntem kullanılıyor: konfor. Düşünmeyen ama rahat eden bir insan tipi üretiliyor. Sormayan, sadece uyum sağlayan.

Modern düzenin insanı kötülüğe zorlamasına gerek yok.
Yalnızca şunu telkin etmesi yeterli:
“Karışma, senin yerine düşünenler var.”

Kur’an bu hâli şöyle tanımlar:

“Onların kalpleri vardır ama onunla anlamazlar.”
(A’râf Suresi, 179)

Bu ayet bir zekâ eksikliğini değil, bilinç felcini anlatır.

İnsan kalmak, bu çağda artık doğal bir hâl değil; bilinçli bir direniştir. Çünkü her şey insanı otomatikleştirmeye çalışırken, düşünmek maliyetli hâle gelir. Sorgulamak yorucudur. İnanç taşımak risklidir.

Ama kadim metinlerin ortak mesajı nettir:
İnsan, rahat ettiği için değil; sorumluluk aldığı için insandır.

Bugün yeni dünya düzeni insanı “yük” olarak görür. Duyguları hataya yol açar, vicdanı verimsizdir, inancı kontrol edilemezdir. Bu yüzden insan törpülenir, sadeleştirilir, yönetilebilir hâle getirilir.

Ama şu soru hâlâ masadadır:
Eğer insan, insan olmaktan vazgeçerse; bu düzen neyi kurtaracaktır?

Kur’an kıyameti anlatırken hep şu noktaya dikkat çeker:
Son, bir yıkımla değil; hesapla gelir.

“O gün insan yaptıklarını hatırlar.”
(Nâziât Suresi, 35)

Bu yüzden insan kalmak hâlâ mümkündür.
Ama bedelsiz değildir.

Düşünmeyi seçmek.
Sorumluluk almak.
Kolay olanı değil, doğru olanı savunmak.

Belki de yeni dünya düzenine karşı en büyük itiraz, slogan atmak değil; insan kalmakta ısrar etmektir.